Dit is een zin die ik dagelijks hoor. Ik werk namelijk op de röntgenafdeling van het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Ik werk daar als duale student MBRT (Medische Beeldvormende Radiotherapeutische Technieken). Dit houdt in dat ik leer en werk om uiteindelijk radiodiagnostisch laborant te worden. Op school word ik in 4 richtingen opgeleid: Echo, Radiodiagnostiek(=röntgen), Radiotherapie(=bestraling) en Nucleaire Geneeskunde.

Ik vind het leuk om met mensen te werken, maar ik vind technische vakken ook erg leuk. Daarom heb ik voor deze opleiding gekozen. Het is een mooie combinatie van werken met mensen en technisch bezig zijn. Omdat ik graag in de praktijk leer heb ik gekozen voor de duale variant van deze opleiding. Dit houdt in dat ik 32 uur per week werk en ongeveer één week in de zes weken school heb. Toen ik de opleiding wilde starten moest ik solliciteren en aangeven in welke van de vier richtingen ik wilde gaan werken (al krijg ik wel voor alle vier de richtingen mijn diploma). Ik heb gekozen voor de röntgenafdeling. Ten eerste omdat ik daar het meeste over wist. Ik heb zelf namelijk twee keer mijn pols gebroken en in mijn omgeving had ik verschillende keren over scans e.d. gehoord. Daarnaast vond ik de richting radiotherapie wel gelijk heel heftig en zwaar om als beginnend student op te werken. Op de radiotherapie komen namelijk veel ernstig zieke mensen met onder andere kanker. De andere richtingen vond ik persoonlijk minder interessant.

Het werk op de röntgen houd in dat ik zelfstandig foto’s leer maken. Ik ben begonnen met het leren van de makkelijkere foto’s: namelijk foto’s van de pols, vingers, enkels e.d. Toen ik dat onder de knie had ben ik begonnen met foto’s van de wervelkolom en de moeilijkere foto’s van mensen die bijv. een geestelijke of lichamelijke beperking hebben. Ik heb net het 2e jaar afgesloten en ik kan bijna alle onderzoeken zelfstandig uitvoeren. De komende twee jaar moet ik vooral werkervaring opdoen en begin ik ook met weekend- en nachtdiensten.
Het werken op de röntgen is heel afwisselend. Er zijn heel veel verschillende onderzoeken. Zo gaan we bijvoorbeeld ook naar de operatiekamers om daar foto’s te maken. Zo wordt er bij het plaatsen van een nieuwe heup met behulp van röntgenfoto’s gekeken of de heup er goed in zit of wordt er bij het zetten van polsbreuk gekeken of de pols netjes recht staat.

Wat het werk ook heel afwisselend maakt is dat er zulke verschillende patiënten binnen komen. Daarmee bedoel ik verschillende leeftijden, culturen, karakters, maar uiteraard ook mensen met verschillende klachten en redenen. Ook komen er heel veel verschillende patiënten: baby’s, volwassenen, kinderen en oudere mensen. Ook de redenen waarom de mensen komen zijn heel verschillend. Sommige mensen komen omdat ze gevallen zijn en pijn hebben, anderen komen in verband met slijtage.

Sommige mensen denken dat wij heel simpel werk doen en alleen op een knopje duwen om de foto te maken. Maar bij het maken van foto’s komt veel meer kijken.

Ten eerste moeten we alle botten en botjes van het lichaam in het Nederlands en Latijns kennen.
Daarnaast moeten we bij het instellen van de foto op heel veel dingen letten. Zo kijken we o.a. of de patiënt het te fotograferen lichaamsdeel op de juiste wijze houdt. Zo moeten bij een foto van de pols de beide botten in de onderarm precies over elkaar liggen. Bij foto’s van de rug is het belangrijk dat je de juiste wervels op de foto zet. Deze dingen moeten we dus beredeneren vanuit de kennis van het menselijk lichaam. Verder moeten we bepalen hoeveel straling we geven. Dat is een moeilijke keus tussen enerzijds een mooie en goed beoordeelbare foto en anderzijds een zo laag mogelijke dosis straling voor de patiënt.

Sommige mensen vragen zich af of de straling niet heel schadelijk is voor de patiënten of medewerkers van de röntgenafdeling. De straling is zeker schadelijk, maar niet in de mate waarin wij de straling ontvangen. De hoeveelheid die wij ontvangen door op de röntgenafdeling te werken is heel weinig. Wij staan namelijk achter loodglas wat alle straling tegen houd. Daarnaast heeft iedereen een dosismeter om die meet hoeveel straling je ontvangt. De straling die patiënten ontvangen is ook heel weinig. Als je lekker op vakantie gaat naar een tropische bestemming en daar voor een prachtige vliegreis maakt, krijg je tijdens die vliegreis meer straling dan bij een standaard röntgenfoto!

Als christen is het soms lastig om in deze omgeving te werken. Maar lang niet iedere dag wordt ik hier direct mee geconfronteerd. Vooral de onverschillige sfeer rondom het geloof vind ik lastig. Sommige mensen zijn erg direct, zo wordt bijvoorbeeld bij overlijden en ziekte redelijk nuchter gedacht.

Sommige vragen, zoals vragen over de kwaliteit van het leven of de duur van een behandeling, kun je heel goed bekijken vanuit een economisch oogpunt of gewoon vanuit een niet-christelijk standpunt. Maar als christen heb je een extra dimensie bij zulke vragen. Toen ik stage liep op een verpleegafdeling waar mensen verpleegd worden die kanker hebben, heb ik daar die dimensie gemist. Ik had daar wel fijne gesprekken met de patiënten, maar ik kon ze niet echt troost geven. Ook was het soms moeilijk omdat patiënten heel duidelijk aangaven dat ze wilden sterven omdat dan hun lijden over was en dat ze niet geloofden in een leven na de dood. In zulke gesprekken miste ik voor die mensen de troost van het eeuwige leven. Ik heb gelukkig wel voor die patiënten kunnen bidden, maar dat lijkt soms niet genoeg.

Ik zit in Eindhoven bij een studentenvereniging. Omdat ik vooral met niet-christenen werk had ik daar veel behoefte aan. Ik vind het heel fijn om met andere christenen over het geloof, over het werk en over school te praten. Het is niet alleen heel fijn om samen Bijbelstudies en andere activiteiten te hebben, maar ook zijn de avonden bij de studentenvereniging een vorm van ontspanning.

Mevrouw, de foto’s zijn goed gelukt en het onderzoek is nu klaar. U mag gaan.

Dit artikel is geschreven door Leanne Wisse, lid van de werkgroep Words4Life.