Elke dag denk ik aan je. Wanneer er weer een kindje geboren wordt in de straat. Wanneer ik trotse ouders met een kinderwagen zie lopen. Als ik in de stad loop en de winkels vol babyspullen zie. Ik denk er vaak aan hoe het geweest zou zijn als ik jouw eerste geluidjes had gehoord, wanneer ik je voor het eerst in mijn armen had gehouden. De mensen om me heen weten niet goed wat ze moeten zeggen. Mijn ouders kunnen geen begrip opbrengen voor mijn beslissing. Ze zijn er wel voor me maar willen niet praten over wat ik nu echt voel. Dat het een logisch gevolg is, is het enige wat ze er ooit over hebben gezegd. Mijn beste vriendin begrijpt mijn situatie, zegt ze. Ze ziet alleen niet hoe ik ’s avonds zonder de geluidjes van mijn kindje moet gaan slapen. Hoe stil en hoe donker het is. Dat ’s nachts de dromen komen van het desbetreffende moment. Overdag herhalen de beelden zich als een flits, ’s nachts gaan ze constant door. Toen het net was gebeurd waren de beelden nog helder, nu zijn ze meer vaag geworden. Je hebt geen gezicht meer. Dat beangstigt me want ik wil je hier in mijn hart nog kunnen bewaren nu je er niet meer lichamelijk bent. Ik ben bang dat jouw beeld straks helemaal vervaagt en daarom probeer ik het levendig te houden in mijn hoofd.

Jouw papa en ik waren jong. Vijftien jaar, toch heb ik nooit zo van hem gehouden als van iemand anders. Ik was al volwassen en nooit kind geweest. Daarom had ik het samen met hem aangekund. Hij wilde niet. Schaamde zich voor zijn omgeving. Dezelfde dag dat ik het hem vertelde zijn we naar de dominee gegaan. Hij vond dat we schuldbelijdenis af moesten leggen voor in de kerk. Die zondag erna deden we dat. De familie van mijn ex wil nog steeds niets met me te maken hebben. Ik heb hen in reputatieproblemen gebracht bij de rest van de kerk, zo verwijten ze mij.

Hoe zou ik jou ooit kunnen loslaten? Kindje van mijn eigen vlees en bloed, van mijn eigen dromen. De droom is echter kapot. Mijn toekomst met jou stuk, mijn leven in één dag veranderd door een beslissing die mij nu elke dag van mijn leven volgt. Jij bent door niemand te vervangen. Niet door woorden, niet door gevoelens, niet door het leven zelf. Een lege plaats laat je achter in mijn leven. Ik herinner me die dag nog als de dag van gister. Als in een waas liep ik terug naar huis. Pratend tegen mezelf dat ik de juiste beslissing had genomen. Dat er geen plaats was voor mijn droom, voor onze droom samen, voor onze toekomst. Iedereen had het gezegd. Ik wist niet naar wie ik moest luisteren. Al had ik naar mezelf geluisterd had ik mijn omgeving verloren en jou gewonnen. Nu heb ik mijn omgeving behouden en jou verloren. Zij wegen niet tegen elkaar op want ik houd van jou.

Ik had je willen laten leven, geloof me maar. Er was geen ruimte voor jou. Niemand wilde je die geven. Mijn ouders niet, verdere familie niet, geen vrienden die ruimte hadden voor jou. Er waren geen mogelijkheden. Het was niet praktisch. Diezelfde mensen veroordelen mij. Ik vind het moeilijk hen te begrijpen. De rouw werkt zich uit in mijn lichaam, ik voel me eindeloos moe en het lukt me niet iets nuttigs te doen. Was er maar meer ruimte voor mijn gevoel bij anderen.

Veel later sprak ik mijn begeleider op school. Ze vroeg wat er allemaal was gebeurd. Ik vertelde het verhaal over jou. Nadat ik uitgesproken was en geëindigd had met het gedeelte over de schuldbelijdenis zei ze iets tegen mij dat ik nooit zal vergeten. Ze zei me dat op het moment zelf de hele gemeente vooraan had mogen zitten. Want wie zonder zonde is, werpe de eerste steen….

Laat me niet gaan
Wanneer ik moe ben en verward
Mijn kindje mis
Omdat het niet meer bij me is

Wanneer mensen naar me kijken
Als iemand die al veroordeeld is
Zonder woorden kijken ze naar me
Wat ik voel is enkel gemis

De keuze was zo moeilijk
Een droom die ik kapot liet gaan
Elke dag leef ik nu zonder jou
Stel me voor hoe jij nu had geweest

Je vingertjes, je haartjes
Een babyhuidje teer en klein
Biddend schreeuw ik om genade
Om vergeving en medelijden

Schenk mij toch die uitgestrekte arm
Door een ander mens heen
Zodat het gemis wat anders wordt
Laat me niet gaan