Helemaal opgebrand? Geen energie meer om verder te kunnen? Geen ‘zin’ meer in het leven te hebben? Al zo’n 4 jaar lopend van de ene schoolbegeleider naar de andere, naar maatschappelijk werk, sociaal psychiatrisch verpleegkundige, cursus zus, cursus zo, was ik aan het einde van mijn Latijn. Ik zat in de put, ver in de put. Hoe zou ik hier ooit weer uit kunnen komen? De mensen om mij heen noemden het een depressie. Mij maakte het niet uit hoe het genoemd werd, ik wilde hieruit!!!

Wat er toen allemaal is gebeurt wil ik je/u vertellen, misschien herken je jezelf wel in het bovenstaande deel, misschien weet je ook niet meer hoe het allemaal verder moet. Ik wil je dan graag meenemen naar hoe het met mij gegaan is, misschien maakt dat voor jou de stap kleiner om ook met ‘je probleem’ aan de slag te gaan.

Ik werkte ongeveer een jaar. Mijn werk gaf me energie, het koste me ook veel energie. Ik kon het net volhouden, wilde de moed niet opgeven. Tot ik niet meer kon. Ik heb me ziek gemeld en toen ik eenmaal thuis was, voelde ik me nog verder zakken. Aan de andere kant wist ik toen ook heel zeker: nu ik eenmaal in de ziektewet zit, wil ik ook dat mijn problemen goed aangepakt worden, want zoals het nu gaat kan het niet verder.

In die tijd woonde ik, i.v.m. mijn werk ver van het ouderlijk huis, op kamers, maar het was niet een ‘thuis’ voor mij. Toen ik niet meer kon werken ben ik daar niet lang gebleven; dat kon ook niet, want ik at en dronk bijna niet meer. En ook het slapen ging slecht, dus lag ik overdag in bed. Ik wist dat dit niet goed voor mij was. Maar wat er wel moest gebeuren wist ik ook niet. Ik ben toen naar mijn ouders gegaan. In het ritme van een gezin ging het al wat beter, je moet wel mee. Gelukkig stond toen de hulpverlening, ook na al die gesprekken die er al gevoerd waren, weer voor mij klaar. Maar wat ze op dat moment adviseerde vond ik niet leuk: een opname in een psychiatrisch ziekenhuis. Dat nooit, dacht ik bij mezelf. Maar wat dan? Ik had eigenlijk geen keuze. Als ik mijn probleem duidelijk wilde krijgen en daarbij een goede behandeling gezocht moest worden dan moest ik toch eerst wel door ‘de molens’ heen. Gelukkig zag ik dat ook wel in, maar het voelde voor mij zo raar. Het pz is voor mensen die ‘gek’ zijn, niet voor mij…

Ik ben wel gegaan, gelukkig maar. Er is me daar veel helder geworden. Ik kreeg redelijk goede begeleiding en dat gaf een stuk rust. Uiteindelijk kwam eruit: parentificatie (het overnemen van bepaalde ouderrollen), identiteitsproblematiek en persoonlijkheidsproblemen.

Hoe nu verder? Ik ben toen gelijk na mijn ontslag uit het pz gestart in een dagklinische groep van het Eleos. Deze therapie richt zich op daadwerkelijke verandering van bepaalde persoonlijkheidskenmerken of op het anders leren omgaan daarmee. Deze behandeling vond groepsgewijs plaats.

In deze therapie periode heb ik echt ontzettend veel geleerd. Ik leerde kijken naar het verleden, dit te verwerken en te kijken naar de toekomst. Ik kreeg duidelijke handvaten van therapeuten en groepsgenoten om verder te gaan in de praktijk. Ik leerde kijken naar mezelf in relatie tot anderen, ik leerde weer realistisch te denken. Al met al heb ik in die tijd echt heel veel in gezien en geleerd.

Na 7 maanden mocht ik deze therapie afsluiten. Het leek wel een wonder wat er gebeurt was. Ik kon weer vertrouwen hebben in de toekomst, ook vertrouwen in God. Ik weet nu, zekerder dan voor dit alles, dat mijn leven in de hand van Hem is die mij het leven schonk. Hij heeft mij door diepe dalen heen getrokken, Hij gaf mij ook kracht om verder te kunnen.

Nu, na een aantal maanden, heb ik alle begeleiding, van welke therapeut dan ook, afgesloten. Dit geeft een heel bevrijdend gevoel.

Naast de Heere ben ik ook vele mensen dank verschuldigd. Mijn familie en vrienden stonden om mij heen, op welke manier dan ook. Dit heb ik, heeft iedereen nodig.

Ik hoop dat je/u iets hebt kunnen leren uit dit verhaal. Het is niet geschreven om er mee te pronken, maar om jouw/u mee te laten kijken hoe moeilijk dingen kunnen gaan, ook als je jong bent. Je bent niet zielig als je hulp zoekt, het is juist krachtig! Daarom: aarzel niet om contact met een hulpverlener op te nemen als je het zo moeilijk hebt! In de meeste gevallen kom je er zoveel verder mee!

Ik wens iedereen die last heeft van psychische problemen heel veel sterkte en vooral Gods hulp en nabijheid toe voor de toekomst.