1. Wil je jezelf even voorstellen?
Ik ben Marieke Muilwijk, 19 jaar en werk als onderwijsassistente op de Eben-Haëzerschool in Opheusden! Ik werk hier voornamelijk in de groepen 1 t/m 5. In deze groepen begeleid ik leerlingen die niet goed mee kunnen, ook sta ik elke week één dag voor de klas. Veel variatie dus! Ik kom uit een gezin van 10 kinderen en woon op een boerderij in Ottoland. Ik ben de tweede in het gezin.

 2. Het is nog onduidelijk wat je mankeert, maar kan je omschrijven hoe je jezelf voelt?
Ja, dit is nog heel onduidelijk! Ik voel me voornamelijk heel moe, ik heb een moeheid die niet meer en minder wordt, hierbij komt er nog bij de gewone moeheid die iedereen heeft als hij/zij gewerkt heeft. Ik heb dit al vanaf mei 2006. Nu ik dit al een poos onder mijn leden heb komen er steeds meer klachten bij.

Ik heb overal in mijn lichaam ongeveer twee minuten erge pijn en dan verdwijnt het weer. Dit heb ik ongeveer in al mijn lichaamsledematen wel gehad! Een aantal weken geleden kreeg ik er ook erge pijn op mijn borst bij, dit heb ik de hele dag door. Ook lijd ik aan migraine die soms een aantal dagen aanhoudt! Ook hoort astma al heel mijn leven bij me, maar hiervoor heb ik hele goede medicijnen, gelukkig! Ik lig ‘s avonds om half 8 in mijn bed en komt er om half 7 ’s morgens weer uit. Soms heb ik dagen dat het allemaal erger is, maar het wordt nooit minder, dit is heel vervelend! Hierdoor werk ik nog maar vier dagen ipv. vijf.

3. Kan je het verloop van bezoeken aan huisartsen, etc. omschrijven?
Ja, kzal bij het begin beginnen. Voordat ik moe was liep ik bij een kinesioloog, dit is een soort homeopaat die aan de spanning van je spieren kan zien wat je mankeert, ik liep hier omdat ik veel allergische reacties vertoonde. Deze man heeft me heel veel soorten voedingssupplementen gegeven, ik heb bijna heel de kast wel gehad, iedere keer weer wat anders omdat de moeheid bleef. Eerst dacht hij dat ik diabetes had, daarna een heel slecht werkende schildklier, daarna het HPU - virus, ik weet niet goed wat dat inhoudt, daarna het leaky qut syndroom, dat is een lekkende dunne darm, de wand van je dunne darm is dan dunner dan normaal dus laat de wand gaandeweg wat door. Ondertussen heb ik de huisarts een aantal bezoeken gebracht. Tijdens het eerste bezoek heeft hij bloed laten prikken voor de ziekte van Pfeiffer, dit was het niet, alles was goed. Het volgende bezoek kreeg ik een lichamelijk onderzoek, hier kwam ook niets uit, ondertussen moest ik maar een fles Floradix gaan halen bij de drogist, hier zit heel veel in, dit moet je energie oppeppen. Helaas werkte dit niet. Toen ik de pijn op mijn borst kreeg, heb ik nog een bezoek gebracht en dit leverde ook niets op. Ondertussen krijg je heel veel advies van anderen, de één weet het nog beter dan de ander. Er moest zo’n goede dokter zitten in H.I. Ambacht, hier ben ik dus ook ondertussen aangeland, die heeft ook van alles geconstateerd. Hier krijg ik ook iedere keer medicijnen voor. Ik ben dit dus zo zat allemaal, het heen en weer geslinger van de een naar de ander, dus ik heb weer de huisarts opgebeld en nu heb ik gevraagd of ik hogerop mag. Dit mag, dus nu moet ik 27 december naar de internist. Ja, je weet op een gegeven moment niet wat je moet doen, je probeert veel dingen in de hoop dat er een verandering komt; dat er verbetering komt. Maar het heeft allemaal nog geen baat gehad! Ook mag je nog een bezoek aan de arbo-arts brengen want ja, je zit met ziekteverlof. Hij geeft als advies: veel fietsen en wandelen. Dit heb ik geprobeerd, maar het ging gewoon niet. Nu mag ik tot de kerstvakantie vier dagen werken en in het nieuwe jaar weer vijf! Ik hoop dat dit gaat lukken, kheb er nog een zwaar hoofd in.
    
4. Wat deed/doet dit allemaal met je?
Dit doet heel veel, ik vind het een beetje moeilijk om dit te beschrijven, maar ik zal het proberen. Eerst wordt je heen en weer geslingerd, de één heeft zo’n tip en de ander zo’n advies, je weet niet wat je moet doen, je moet heel veel beslissingen nemen, dit vind ik erg moeilijk. Ik heb vanaf mei tot en met 22 augustus thuis gezeten, daarna ben ik gaan werken. Na drie weken lukte het echt niet meer en ben ik overgegaan naar vier dagen werken in plaats van vijf dagen! Dit is heel moeilijk, je bent net aan een nieuwe baan begonnen en je moet alweer minderen. Je moet bewaard worden voor moedeloosheid en opstand, want dat heb je heel snel. Je kunt ’s avonds niet meer weg, dus de sociale contacten mis je ook erg, alleen op je werk en thuis, dat is alles, meer mensen zie ik bijna niet! Je wilt net als anderen doen. Je voelt je bij de artsen ook een zeur, want eigenlijk ben je gezond verklaard! Het is maar goed dat ik afleiding heb, want anders zou je nog een depressie krijgen ook.

5. Kan je een positief effect van je ziekte noemen?
Dit is heel moeilijk, meestal zie je alleen de negatieve kanten, maar ik zal het proberen. Je word als het ware stil gezet op de weg die je gaat, dit zet je wel aan het denken, je gaat je afvragen wat voor weg de Heere met je voor heeft. Je word afhankelijk van Hem, want Hij kan je alleen genezen, Hij moet de medicijnen zegenen. Dit moet je ook ervaren als een roepstem. Je leert ook meer nadenken over andere zaken, nu heb je de tijd, je kijkt als het ware door een andere bril naar de wereld, en dan wel in positieve zin.

6. Wat vind je op dit moment het moeilijkst?
Op mijn werk is de vraag neergelegd om erover na te denken of een fulltime baan wel bij mij als persoon past, is het niet beter om parttime te gaan werken? Dit vind ik heel moeilijk, ik kan ook nog steeds geen beslissing nemen. Het liefst wil je net als anderen een fulltime baan, maar als je naar je lichaam luistert, moet het wel een parttime baan worden. Het is ook heel moeilijk om mensen uit te leggen wat je hebt, je weet het zelf niet, het is gewoon onverklaarbaar.

7. Wat zou je jongeren van jouw leeftijd die ook ziek zijn mee willen geven?
Ik wens hen heel veel sterkte toe, in wat voor situatie dan ook. Ik zou hen een tip mee willen geven; ik wil ze eigenlijk wijzen op de Enige Helper in nood. Ook wil ik adviseren om door te zetten. Dit is heel moeilijk, maar toch is dit het beste. Zoek veel afleiding en vertrouw niet op mensen! Jullie zouden denken, wat gemakkelijk praten, maar dat is niet zo hoor. Ik moet hier ook iedere keer op gewezen worden en iedere keer moet ik dit ook opnieuw inzien. Ik vind het ook heel moeilijk, maar ik weet zeker dat dit de beste weg is!

8. Hoe zie je de toekomst?
Heel onzeker, je weet niet wat het gaat doen, wat er allemaal uitkomt bij onderzoeken die je nog te wachten staan. Ik ben heel bang dat ik iets ergs onder mijn leden heb. De huisarts zegt wel van niet, maar ik ben er niet zo zeker van. Ik heb geleerd om bij de dag te leven, de toekomst is voor mij onzeker en moeilijk.