Een interview met Astrid Mechielsen die na een abortus de weg naar het Leven heeft gevonden.

Wanneer heb je een abortus laten plegen?
Mijn abortus vond plaats in 1995 in Rotterdam.    

Wat was de aanleiding daarvoor?
Mijn leven was totaal anders dan nu. Ik woonde op een kamer in Rotterdam.Ik was net gestopt met het helpen opzetten van een Kung-Fu stichting. Ik was erg moe, moest veel huilen en zag erg tegen het leven op. In de kerstvakantie op oudejaarsavond kwam ik een leuke vlotte in mij geïnteresseerde knul tegen. Het klikte en voordat ik het wist sliepen we samen en was ik zwanger. Na de kerstvakantie lukte het mij niet meer om naar school te gaan. De jongen bleek illegaal in Nederland en later bleek ook dat hij zijn geld met drugs verdiende.De situatie, mijn gezondheid en de medicijnen die ik slikte bleken voldoende aanleiding om voor een abortus te kiezen.    

Heb je destijds andere oplossingen overwogen? Zo ja, welke? Zo nee, waarom niet?
Ja, ik heb wel overwogen om het kind toch gewoon te krijgen. Meestal raakte ik dan in paniek. De hoeveelheid regelwerk en veranderingen kon ik in die situatie toen niet overzien.    

Waarom heb je niet voor een andere oplossing dan abortus gekozen?
Mijn gedachte was toen één probleem minder. Je denkt terug te kunnen naar een situatie van voor de zwangerschap maar dat is een leugen. In de praktijk kwam er een probleem bij.    

Was je christelijk opgevoed? Speelde dat nog een rol in je overwegingen?   Enigszins. Ik vond het moeilijk. Het was voor mij een keuze van overleven. Het kind of ik. De situatie was ook tijdgebonden. Ik zag toen geen mogelijkheid in mijzelf aan kracht om een zwangerschap uit te dragen. Nu denk ik dat ik niet heb overzien dat ik met deze keuze, onmacht en verlies van een kind wel een heel leven moet leven en dat dat ook heel lastig is.    

Wat was in eerste instantie je gedachte direct na de abortus?
Ik was erg opgelucht.    

Hoe kijk je nu achteraf op de abortus terug?  
Als een gruwel. Mijn verstand heeft het begrepen maar mijn moederinstinct heeft heel lang gezocht naar het kind. Dat deel heeft het heel lang verdrongen. Het kon niet aanvaarden dat het kind dood was en dat ik er zelf in toegestemd had. Dit gaf een conflict in mijzelf. Door mijn geloof in Christus heb ik verzoening en vergeving met mijzelf en God gevonden. Dat was een lange weg. Ik ben dit jaar in april 10 jaar christen.    

Heb je nadien hulp gehad en waar? Wat heeft dit voor je betekend?
VBOK was meer praathulp. Schreeuw om leven heeft een bijbelstudie 'vergeven en bevrijdt'. Dat was goed om te doen. De meeste hulp heb ik toch van God zelf gehad door gebed en het geloof in de kracht van het kruis. God is de beste psychotherapeut die ik ken. Jezus is de menselijke personificatie geweest en hij is na zijn kruisiging opgestaan uit de dood. Hij heeft voor ieder mens en voor mij ook na inkeer een nieuw begin, een nieuw leven. Jezus is een man van smarten. Waar mensen tekort schieten om je pijn te begrijpen, waar woorden niet meer gebruikt kunnen worden kan Jezus nog verbinden, begrijpen en troosten en heel diep genezen. (Jes. 53)

Wat zou je tegen vrouwen willen zeggen die een abortus overwegen?
Begin er niet aan. Abortus is een heilloze weg en geen oplossing! Je haalt over je eigen leven de dood en de toorn van God! Ook al lijkt de situatie hopeloos, bij God is hoop, redding en overwinning op de situatie (Psalm 121).